Imieniny.gsm.pl

Imię, czyli nazwa nadawana osobie przez inną, funkcjonująca w danej społeczności. Jest to również pewne określenie człowieka. Jednak nie tylko ludzie posiadają imiona – mogą je także mieć praktycznie wszystkie rzeczy. Z właśnie tym wiąże się rys magiczny imienia (związany również po części z funkcją języka), który swoje źródła bierze jeszcze z wierzeń ludów pierwotnych. O co chodzi?  Zgodnie z wierzeniami Indian, rzecz nienazwana jest bezużyteczna. Z czym się to wiąże? Odpowiedzi na to pytanie udziela Wojciech Cejrowski w swoim artykule pt. „Magia imion w sporze o nazwę Góry Kościuszki”. Autor tekstu przedstawia punkt widzenia Indianina na przedmioty i ich nazwy – każda rzecz musi mieć swoją własne, konkretne imię.

Maczety nie można określić „maczetą”. Rzeczy, którymi posługuje się Indianin muszą mieć w pewnym sensie „duszę”. Maczety nienazwane są bezużyteczne, ba, mogą być nawet groźne dla używających ich osób. Wszystko to związane jest z przeświadczeniem ludów pierwotnych, że imiona mają magiczną moc – nadanie imienia maczecie to zarazem ujarzmienie jej mocy, przejęcia nad nią władzy. Cejrowski ujmuje to bardzo prosto w swoim tekście: „kto włada imieniem, włada przedmiotem”. Rzecz bez konkretnej nazwy jest ignorowana, traktowana niepoważnie. Czasami może wywołać lęk, na zasadzie równoznaczności słów nienazwane – nieznane, obce.

Druga koncepcja, tym razem nie związana tyle z rzeczami ile z osobami, występuje  plemion północnoamerykańskich, np. Apaczów. Tutaj, aby stać się dorosłym  wyzwolić spod rodzicielskiej władzy trzeba przybrać nowe imię. Oznaczało to również przejęcie samokontroli nad sobą i nad swoim duchem. Z tym ostatnim jest związany cały rytuał, podczas którego młody chłopak był poddawany wielu próbom. Przemęczony wpadał w trans, i wedle wierzeń, w tym momencie kontaktował się ze światem duchów oraz poznawał imię swojego opiekuna. Od tej chwili wojownik uzyskiwał nad nim władzę, a sam  duch musiał służyć mu opieką, radą i mądrością; ofiarować mu pomoc; wspierać w trudnych chwilach. Dzięki temu Indianin był w stanie stawić czoła niebezpieczeństwu; zapanować nad emocjami; wytrzymać niewyobrażalny ból. Żeby nie stracić tego ważnego sojusznika, wojownik nigdy nie mógł zdradzić imienia swojego opiekuna przed kimś obcym – była to jego największa tajemnica. Jeżeli doszło do ujawnienia tego sekretu, dochodziło również do utraty samokontroli. Jedyną osobą, która mogła znać przyjęte imię wojownika, był szaman. Powód tej niedyskrecji był prosty – w razie choroby, czy w momencie, gdy życie Indianina było w niebezpieczeństwie, szaman mógł go przywołać z owrotem do życia. Tyle Wojciech Cejrowski.

© Avsh Interactive